سیمین بهبهانی
سیمین بـِهْبَهانی (زادهٔ ۲۸ تیر ۱۳۰۶ در تهران) نویسنده و غزلسرای معاصر ایرانی است. او به خاطر سرودن غزل فارسی در وزنهای بیسابقه به «نیمای غزل» معروف است. سیمین خلیلی معروف به «سیمین بهبهانی» فرزند عباس خلیلی (شاعر و نویسنده و مدیر روزنامه اقدام) است. سیمین بهبهانی ابتدا با حسن بهبهانی ازدواج کرد و به نام خانوادگی همسر خود شناخته شد ولی پس از وی با منوچهر کوشیار ازدواج نمود. او سالها در آموزش و پرورش با سمت دبیری کار کرد. شعر معروف دوباره میسازمت وطن در سال پنجاه و نه توسط وی سروده شد. این ترانه توسط داریوش اقبالی خواننده سرشناس ایرانی اجرا شد.
- نغمهٔ روسپی
- سرود نان
- واسطه
- افسانهٔ زندگی
- دندان مرده
- جیب بر
- در بسته
- دیدار
- تسکین
- نگاه آشنا
- به سوی شهر
- هدیهٔ نقره
- رقاصه
- فوق العاده
- معلم و شاگرد
- میراث
- ناشناس
- آغوش رنج ها
- کارمند
- خون بها
- فرشتهٔ آزادی
- گمشده
- بستر بیماری
- زن در زندان طلا
- ای زن
- من با توام
- سنگ گور
- آنجا و اینجا
- بازیچه
- آرزو
- موریانهٔ غم
- سکوت سیاه
- اگر دردی نباشد
- سه تار شکسته
- نغمهٔ درد
- آتش دامنگیر
- سنگ صبور
- گریز
- سودای محال
- من و شب
- لبخند
- کابوس
- جای پا
- دفتر اندیشه
- نگاه تو
- اذان
- حریر ابر
- شب صحرا
- فریاد شکسته
- لاله های سرخ
- پیمان شکن
- خیال منی
- شمع جمع
- ستاره در ساغر
- باز هم
- آیینهٔ دل
- کلاه نرگس
- خورشید دیگر
- چلچراغ
- دل آزرده
- گفتی که
- غرور
- یار نداری
- مهتاب خزان
- ای آشنا
- دختر ترنج
- چه عالمی دارم
- نگاه دار
- اخگر
- نیلوفر آبی
- دریا
- هنوز
- هر چند رفته ای
- گله
- آتش نهفته
- افسون
- رهگذر نیمه ساز
- حسود
- شراب
- خطا کن
- نگاه بی گناه
- غبار ماه
- نوازش های چشمان کبودش
- خورشید در آب افتاده
- مشعل
- موج
- بار گسسنه
- شور نگاه
- سبزهٔ گمشده
- چشم شوم
- ای خوش آن روز
- شعله
- تکاپو
- گل یخ
- سایهٔ دیوار
- عود
- نسیم
- گل خشک
- دیوانه پسند
- چرا
- غنچهٔ راز
- آتش تمنا
- سفرهٔ رنگین
- زنجیر
- درخت تشنه
- گل زهر
- تاریکی شب
- بهانه
- بی شکیب
- افسانهٔ پری
- نامهٔ شکوفه
- شراب نور
- خورشید و شب
- یک دامن گل
- پیچک
- دیوانگی
- شب
- گل رویا
- برگ ریزان
- نشان پا
- موج خیز
- گل انتظار
- از یاد رفته
- اجاق مرمری
- گر بوسه می خواهی
- شهاب طلایی
- شکوفهٔ سحری
- یادگار
- گل کوه
- آتش دور
- این که با خود می کشم
- برف گزان
- گل قاصد
- باغ مهتاب
- صد چمن لاله
- پونهٔ وحشی
- ساقهٔ دمیده
- دیبای کیود
- سپیدار
- یک سحر
- نیک آشنا
- افسون شیطان
- وفادار
- پولاد آبدیده
- سجاف زرین
- یاد
- دام فریب
- معبد متروک
- بی خبری
- شبکرذ
- من و تو
- دو رنگی
- عطر پراکنده
- ساق فریب زن
- آشفتگی
- صدف
- خاکستر خیال
- دیشب
- آشتی
- بهار بی گل
- توفان
- نازک تن
- خون سبز
- فریاد
- جامهٔ عید
- نیاز
- در آشیان
- گرهٔ کور
- عروسک مومی
- گل صحرایی
- اندوه
- برای چشم هایت
- چوب دار
- رقص شیطان
- نامه
- نیمه شب
- ای مرد
- هوو
- شب و نان
- پیک بهار
- درد نیاز
- فریاد می پرست
- مرگ ناخدا
- صبر کن ماه دیگر
- فریاد
- با درد بسازم
- جواب
- در آفتاب پشت پرچین
- ترانه ها
- ای عشق دیر آمدی
- سبز و بنفش و نارنجی
- که چی؟
- از عشق وسوسه می سازی
- گفت و گو
- به کاسهٔ خالی
- فرمان پذیر آتش باش
- ارهاب
- برای انسان این قرن
- جامه دران
- وقتی زمانه جوان است
- آنان که خاک را
- گو آفتاب برآید
- صدای تو
- با قهر چه می کشی مرا
- با کولهٔ هفتاد و هشتاد
- لعنت
- در طول راه
- دو باره می سازمت وطن
- درس تاریخ
- مرگ قهرمان
- فعل مجهول
- در رثای منتظری
- فردا
- دو روز دیگر عید می رسد
- در رثای ژاله اصفهانی
- گرفتند
- برای روشنک داریوش
- بزغاله و میمون
- شعله های خشم وطن
- لمعه
- بگو چه گونه بنویسم
- ندا
- زنی را می شناسم من
- جای حضور فریاد
- گفتی که می بوسم تو را
- صدای کیست