الباب العاشر فی سبب تصنیف الکتاب و بیان کتابة هذا الکتاب رعایة لذوی الالباب
- بخش ۱ - در عذر گوید
- بخش ۲ - اندر خط و قلم و کاغذ و خاطر گوید
- بخش ۳ - فی حسب حاله و بیان احواله و سبب احترازه من اهل الدّنیا وانزوائه و تجریده منالخلائق و سبب تصنیف هذاالکتاب
- بخش ۴ - فی افتخار نفسه علی اهل عصره
- بخش ۵ - فی بیان حاله و حسب احواله رحمةاللّٰه علیه
- بخش ۶ - فصل اندر ضعف و پیری
- بخش ۷ - فصل اندر تبدیل حال
- بخش ۸ - التمثّل فیالاجتهاد
- بخش ۹ - در رهایی جستن جان گوید از تن
- بخش ۱۰ - اندر تفضیل سخن خویش گوید
- بخش ۱۱ - اندر مدح خواجهٔ عمید احمدبن مسعود تیشه و وصف حال خانهای گوید که از جهت حکیم سنایی کرده بود و اسباب مهیّا گردانیده
- بخش ۱۲ - یمدح الشیخ الامام جمالالدّین فخرالاسلام تاج الخطباء احمدبن محمّدالملقّب بالحذور
- بخش ۱۳ - در قناعت و انزوای خویش گوید
- بخش ۱۴ - فیالقناعة
- بخش ۱۵ - حکایت
- بخش ۱۶ - التمثیل
- بخش ۱۷ - حکایت
- بخش ۱۸ - در صفت خلوت و تنهایی گوید
- بخش ۱۹ - در وصف بیطمعی و خویشتنداری خود گوید
- بخش ۲۰ - اندر افتخار خویش فرماید
- بخش ۲۱ - اندر ضعف خویش گوید
- بخش ۲۲ - اندر بد دلی خویش گوید
- بخش ۲۳ - حکایت
- بخش ۲۴ - فی ذمالجهال والناصحین لهم
- بخش ۲۵ - حکایت
- بخش ۲۶ - در شرع و شعر گوید
- بخش ۲۷ - کتاب کتبه الی بغداد مع نسخة تصنیفه انفذه عند الامام الاجل الاوحد برهانالدّین ابیالحسن علیبن ناصر الغزنوی یعرف به بریانگر