مقدمهٔ نصرالله منشی
- بخش ۱ - وعلی الله توکلی
- بخش ۲ - در فضیلت پیامبر اسلام
- بخش ۳ - دین بی ملک ضایع است و ملک بی دین باطل
- بخش ۴ - محاسن عدل
- بخش ۵ - در ستایش امیرالمومنین ابی منصور سبکتکین عضدالله
- بخش ۶ - ادامهٔ ثنای پادشاه
- بخش ۷ - ذکر سلطان ماضی یمین الدوله محمود
- بخش ۸ - ادامهٔ یادکرد از سلطان ماضی محمود
- بخش ۹ - همیگوید نصرالله محمد عبدالحمید بوالمعالی
- بخش ۱۰ - و خیر جلیس فی الزمان کتاب
- بخش ۱۱ - تحفه آوردن فقیه عالم علی ابراهیم اسماعیل کتاب کلیله و دمنه نصرالله منشی را
- بخش ۱۲ - محاسن کلیله و دمنه
- بخش ۱۳ - ولدت فی زمن الملک العادل
- بخش ۱۴ - ترجمهٔ کلیله و دمنه به تازی
- بخش ۱۵ - دربارهٔ بغداد
- بخش ۱۶ - ذکر منصور عباسی
- بخش ۱۷ - ذکر منصور عباسی
- بخش ۱۸ - ذکر منصور عباسی
- بخش ۱۹ - ذکر منصور عباسی
- بخش ۲۰ - ذکر منصور عباسی
- بخش ۲۱ - ذکر منصور عباسی
- بخش ۲۲ - ذکر منصور عباسی
- بخش ۲۳ - پایان ذکر منصور عباسی، مثال دادن نصر بن احمد سامانی رودکی را به نظم کلیله و دمنه
- بخش ۲۴ - این کتاب به فرمان دابشلیم رای هند جمع شده
- بخش ۲۵ - حکمت همیشه عزیز بوده است، خاصه بنزدیک ملوک و اعیان
- بخش ۲۶ - دربارهٔ ترجمههای دیگر
- بخش ۲۷ - رغبت مردمان از مطالعت کتب تازی قاصر گشته
- بخش ۲۸ - دربارهٔ روش ترجمه و تألیف نصرالله منشی
- بخش ۲۹ - عرضه داشتن ترجمهٔ نیمهکارهٔ کلیله و دمنه به پادشاه
- بخش ۳۰ - در تمجید از سخنشناسی پادشاه